سلام دوستان  

این پست رو برای اونهایی می نویسم که که مثل خودم رفتن و سرزمین عشق رو دیدن  

 کعبه یعنی با تو بودن ای خدا                             کعبه یعنی وحدتی بی انتها    

  حج فقط راهی برای وصل توست                   آشنایی با وجود و اصل توست     

نامت ای کعبه همیشه بر لبم                          ز آتش هجر تو در تاب و تبم

عشقت انداخته سوزی به دلم                            که گواه است بر آن دود لبم

   تبم ای کعبه ی مقصود برفت                         از تنور دل من دود برفت

   در تب عشق تو ای کعبه عشق                       صبر ایوبم اگر بود برفت

       طواف حاجیان در کعبه باشد                      طواف عاشقان در کوی جانان

         هر دو عالم فروغ روی وی است                       کعبه ما هوای کوی وی است

         کعبه ی جان روی جانان دیدن است                      روی او در کعبه جان دیدن است

              کعبه ی مردان نه از آب و گل است                     طالب دل شو که بیت الله دل است

            دل بدست آور که حج اکبر است                     از هزاران کعبه یک دل بهتر است

           کعبه مپندار که آب و گل است                      در تن آفاق به جای دل است

راه دور کعبه را گم کرده ای حاجی چرا ؟                  کعبه دل را زیارت کن که فرسنگش کم است

         میان کعبه و ما گرچه صد بیابان است                  دریچه ای ز حرم در سراچه جان است

         هزار بار پیاده طواف کعبه کنی                      قبول حق نشود گر دلی بیازاری

     حج چیست ؟ از پا و سر بیرون شدن                   کعبه دل جستن و در خون شدن

عاشقان اول طواف کعبه جان کرده اند                       بعد طواف کعبه تن فرض فرمان دیده اند

خداوندا !

دلم پر بود از عطر لطیف دستهای تو ...

و چشمانم تو را می دید ...

من هنوز در حسرت تکرار آن روزم .. .

      به کعبه گفتم تو از خاکی منم خاک     

                                   چرا باید به دور تو بگردم ؟

     ندا آمد

            تو با پا آمدی باید بگردی

                                    برو با دل بیا تا من بگردم 

 هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم                      دور از رخ تو چشم مرا نور نمانده است

           دلم به یاد مدینه بهانه می گیرد                      سراغ باغ گلی را شبانه می گیرد

    چه حکمت است که چو نام فاطمه (س) آمد                          برای گریه دل من بهانه می گیرد

به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار                              که از جهان ره و رسم سفر براندازم

     نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست                         چه کنم حرف دگر یار نداد استادم

  روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست                   بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

ما بیغمان مست دل از دست داده ایم                      همراز عشق و همنفس جام باده ایم 

در حضرت تو توبه شکستم صد بار               زین توبه که صد بار شکستم توبه

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر                         یادگاری که در این گنبد دوار بماند

  ناز پرورده تنعم نبرد راه به دوست                      عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم                          دگر آنجا که روم عاقل و فرزانه روم

      هوای کوی تو از سر نمی رود چه کنم                         غریب را دل سرگشته با وطن باشد

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم                       لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم

کعبه یک سنگ نشان است که ره گم نشود                       حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند                   که تو در برون چه کردی که درون خانه آیی

احرام عاشقان به از احرام حاجیان                    کان ره به سوی کعبه برد وین به سوی دوست

روز وصل دوستداران یاد باد                      یاد باد آن روزگاران یاد باد

فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق                    ببست گردن صبرم به ریسمان فراق

ضیافت خانه ی قدسی حضرت رحمان و گلشن باصفای کمال و تعالی انسان است ...

 نماز و روزه و حج قبول آن کس که خاک میکده عشق را زیارت کرد